Jacob hangt uit ons slaapkamer raam op de eerste verdieping en kletst met een van de gasten uit het gastenverblijf, hij zeg: “Dat raam precies boven jullie appartement is nu Janneke’s atelier, maar daar zit ze bijna nooit. Daarnaast is de badkamer, dus als je af en toe wat geluiden hoort……”.

Terwijl de mannen lachen om dit Brabantse grapje, staar ik voor me uit. “Daar zit ze bijna nooit”. Het is waar.
Nu is het er in de winter ook gewoon te koud, er is nog geen verwarming in die kamers dus verkas ik mijn bureau, schildersezel, al het verf en de kwasten naar onze slaapkamer en schilder ik daar. Het is niet ideaal, maar in de kou al evenmin.
Sinds deze week staan alle spullen weer in het atelier. Ik heb er nog niet gewerkt, gespeeld, gecreëerd.

Het blijft constant alert blijven dat creativiteit niet weer iets wordt wat op de laatste plaats komt te staan. Uiteindelijk zijn het juist je gaven en talenten waar God Zijn leven doorheen wil ademen naar mijn eigen ziel en naar de wereld. Er is elke dag weer de uitnodiging van God om op Zijn ritme te leven en me niet te laten opjagen. Gods ritme is zo radicaal anders dan die in het Westen. Prestatie gericht, zichtbaar doelen gehaald, to do lijstjes afgewerkt. En ik hou van hard werken, van beweging, van nieuwe dingen… de uitnodiging is echter dit te doen vanuit Gods aanwezigheid, vanuit Zijn Sabbathsrust.

Ik preek de woorden weer tegen mijzelf, die ik zo vaak zeg tegen andere missionair werkers: ‘We gaan niet voor de sprint, we gaan voor de marathon en dan kan je niet blijven rennen. Opladen en voeden is zo belangrijk. Niet alleen doen voor de Heer, maar ZIJN bij Hem”.

Het verhaal dat de hoer bij Simon langsgaat omdat Jezus daar is, zijn voeten wast met tranen, zalft met olie. Het wordt ontzettend mooi herverteld in het boek ‘His House, His Presence’. Waarin de auteur Michael Freeland Miller het verbind aan het bekende gedeelte waar Jezus het grote gebod uitlegt: De Heere uw God liefhebben (…) en je naaste als jezelf. Hoe snel denken we dat we God liefhebben terwijl we anderen aan het dienen zijn. Maar nee, God zoekt onze liefde, Hij zoekt onze ogen, Hij zoekt onze aanwezigheid. En als wij (weer) diep geraakt worden door Zijn liefde, Hem aanbidden, naar Zijn pracht staren… dàn zullen anderen geraakt worden door Zijn transformerende aanwezigheid. Bij Hem zijn en Hem aanbidden is onze eerste prioriteit.

De quote “Prayer is not transactional but transformational” draag ik al een paar weken met me mee. Ik bid dat het mag zakken in mijn ziel en van daaruit naar mijn handen en daden die vervolgens mijn dagen, maanden en jaren vormen.

Mijn atelier wordt vaak mijn heiligdom, daar waar God en ik elkaar ontmoeten. Zijn uitnodiging klinkt warm. De wereld raast wel door ook zonder mij. Ik kom er aan!